Γνώρισες κάποιον και δεν ένιωσες εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι. Δεν κοίταζες το κινητό κάθε πέντε λεπτά, δεν ανέλυες με τους φίλους σου τι εννοούσε με ένα «καληνύχτα» χωρίς φατσούλα. Σου έστειλε όταν είπε ότι θα σου στείλει. Ήρθε στην ώρα του. Σε ρώτησε πώς πήγε η μέρα σου και περίμενε να ακούσει την απάντηση. Και κάπου εκεί, αντί να χαρείς, σκέφτηκες: «Καλός είναι, αλλά δεν ξέρω, δεν νιώθω πεταλούδες».
Οι πεταλούδες. Αυτές που μας πούλησαν σε κάθε ταινία, σε κάθε τραγούδι, σε κάθε κουβέντα στο τραπέζι. Ο έρωτας πρέπει να σε ταρακουνάει, να σε κρατάει ξύπνιο, να σε κάνει να μην ξέρεις πού πατάς. Αν δεν πονάει λίγο, δεν μετράει. Αν δεν σε αγχώνει, μάλλον δεν είναι αληθινός.
Μόνο που πολλές φορές αυτό που λέμε πεταλούδες είναι απλώς ο εαυτός μας σε επιφυλακή. Είναι η αβεβαιότητα. Το «θα μου απαντήσει;», το «με θέλει όσο τον θέλω;», το «τι έκανα λάθος και χάθηκε δύο μέρες;». Αν έχεις αγαπήσει πολλές φορές μέσα σε τέτοια αβεβαιότητα, το μυαλό σου την έχει μάθει τόσο καλά που την αναγνωρίζει ως έλξη. Η αγωνία γίνεται οικεία. Και ό,τι είναι οικείο μας τραβάει, ακόμα κι όταν μας κάνει κακό.
Έτσι καταλήγουμε να ερωτευόμαστε ανθρώπους που μας κρατάνε στην άκρη της καρέκλας. Που έρχονται και φεύγουν. Που μας δίνουν λίγη προσοχή και μετά την παίρνουν πίσω, ακριβώς τη στιγμή που αρχίζαμε να χαλαρώνουμε. Και το λέμε χημεία, ενώ συχνά είναι απλώς ένα παλιό μοτίβο που ξέρει πολύ καλά πού να μας βρει.
Και από την άλλη πλευρά, αν είσαι εσύ ο ήρεμος άνθρωπος σε μια τέτοια γνωριμία, ξέρεις πώς είναι. Κάνεις ό,τι πρέπει, είσαι συνεπής, ειλικρινής, παρών, και κάπου εκεί ακούς ένα ευγενικό «δεν ξέρω, κάτι μου λείπει». Μαθαίνεις να αναρωτιέσαι αν θα έπρεπε να είσαι λίγο πιο δύσκολος, λίγο πιο απρόβλεπτος, να αργείς λίγο να απαντήσεις. Και αυτό είναι το πιο λυπηρό κομμάτι της ιστορίας. Ότι οι άνθρωποι που ξέρουν να αγαπούν σταθερά μαθαίνουν να κρύβουν αυτή την ικανότητα, σαν να ήταν ελάττωμα.
Ο άνθρωπος που σε ηρεμεί δεν σου δίνει αυτό το σκαμπανέβασμα. Σου δίνει κάτι πιο ήσυχο και, στην αρχή, πιο αμήχανο: ασφάλεια. Και η ασφάλεια, όταν δεν την έχεις συνηθίσει, μοιάζει με κενό. Περιμένεις να συμβεί κάτι, μια σιωπή, μια απόρριψη, ένα δράμα, και όταν δεν συμβαίνει, το μυαλό σου βαριέται. Ψάχνει τη φωτιά εκεί που υπάρχει απλώς ζεστασιά.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να μείνεις με όποιον σου φέρεται καλά, ακόμα κι αν δεν σε ελκύει καθόλου. Η έλξη χρειάζεται, ο έρωτας δεν είναι φιλανθρωπία. Σημαίνει όμως ότι αξίζει να δώσεις λίγο χρόνο πριν αποφασίσεις ότι «δεν υπάρχει σπίθα». Η σπίθα που δεν σε καίει ανάβει πιο αργά. Χρειάζεται να σταματήσεις να περιμένεις το σοκ για να δεις τι άλλο υπάρχει εκεί.
Και τι υπάρχει; Υπάρχει το να γελάς χωρίς να σκέφτεσαι αν γελάς σωστά. Το να λες «δεν έχω όρεξη να βγούμε απόψε» χωρίς να φοβάσαι ότι ο άλλος θα χαθεί. Το να μαλώνετε και να ξέρεις ότι την επόμενη μέρα θα είναι ακόμα εκεί. Το να μη χρειάζεται να μαντεύεις. Αυτά δεν γράφονται εύκολα σε τραγούδια, γιατί δεν έχουν κορυφώσεις. Έχουν όμως κάτι που οι κορυφώσεις δεν έχουν ποτέ: διάρκεια.
Αν θέλεις να το δοκιμάσεις, ξεκίνα από κάτι απλό. Όταν νιώσεις ότι βαριέσαι, πρόσεξε τι ακριβώς συμβαίνει μέσα σου. Είναι πραγματική έλλειψη ενδιαφέροντος ή απλώς η απουσία του γνώριμου άγχους; Δώσε στη γνωριμία λίγα ραντεβού ακόμα πριν βγάλεις συμπέρασμα. Και κάθε φορά που θα πιάσεις τον εαυτό σου να γυρίζει νοερά σε κάποιον που σε ταλαιπωρούσε, θυμήσου πώς ένιωθες τα βράδια που περίμενες ένα μήνυμα που δεν ερχόταν.
Την επόμενη φορά λοιπόν που θα σκεφτείς «καλός είναι, αλλά κάτι λείπει», αναρωτήσου τι ακριβώς λείπει. Αν λείπει ο θαυμασμός, η τρυφερότητα, η περιέργεια για τον άλλον, τότε ναι, κάτι λείπει. Αν όμως λείπει μόνο το άγχος, ίσως δεν λείπει τίποτα.
Ίσως, για πρώτη φορά, απλώς δεν φοβάσαι.
