Στην αρχή χάρηκες, και το εννοούσες. Τον είχες δει να περνάει δύσκολους χειμώνες, να γυρίζει μόνος στο σπίτι, να λέει «δεν είναι για μένα αυτά». Και ξαφνικά τον είδες να λάμπει. Να κοιτάζει το κινητό και να χαμογελάει. Να μιλάει για κάποιον με εκείνη τη φωνή που έχουμε όλοι όταν ερωτευόμαστε. Ήσουν ο πρώτος που του είπε «επιτέλους».
Μετά άρχισαν οι ακυρώσεις. Το καθιερωμένο ποτό της Παρασκευής έγινε «ίσως». Το «ίσως» έγινε «δεν θα μπορέσω, έχουμε κανονίσει κάτι». Τα μηνύματά σου έμεναν αδιάβαστα για ώρες, και οι απαντήσεις ήταν πια μικρές, βιαστικές. Όταν επιτέλους βρεθήκατε, η μισή κουβέντα ήταν για εκείνον τον άλλον άνθρωπο, και η άλλη μισή γινόταν με ένα μάτι στην οθόνη.
Και κάπου εκεί ένιωσες κάτι που δεν σου άρεσε να παραδεχτείς. Ζήλια, ίσως. Όχι για τον έρωτά του, αλλά για τη θέση σου. Ένιωσες ότι σε άφησε στην άκρη, σαν παλτό που δεν χρειάζεται πια γιατί ήρθε η άνοιξη. Και ταυτόχρονα ένιωσες ενοχές, γιατί τι φίλος είσαι αν σε πειράζει η ευτυχία του άλλου;
Δεν είσαι κακός φίλος. Είσαι άνθρωπος που του λείπει κάποιος. Αυτά τα δύο χωράνε μαζί. Μπορείς να χαίρεσαι για εκείνον και ταυτόχρονα να σου κακοφαίνεται που έπαψες να είσαι προτεραιότητα. Το ένα δεν ακυρώνει το άλλο.
Βοηθά και να θυμηθείς τι είναι αυτό που σου λείπει στ' αλήθεια. Δεν είναι οι ώρες μαζί του καθαυτές. Είναι η αίσθηση ότι υπάρχει κάποιος που σε ξέρει, που σε καταλαβαίνει με μισή λέξη, που θα του τηλεφωνήσεις πρώτο όταν συμβεί κάτι. Αυτή η αίσθηση δεν χάθηκε. Απλώς για λίγο καιρό δεν τη βλέπεις να επιβεβαιώνεται κάθε εβδομάδα. Και μια φιλία που στηρίζεται μόνο σε συχνές επιβεβαιώσεις είναι πιο εύθραυστη από όσο νομίζουμε.
Αξίζει όμως να δεις και τη δική του πλευρά. Ο έρωτας στην αρχή είναι σαν πυρετός. Ρουφάει όλη την προσοχή, όλο τον χρόνο, όλες τις σκέψεις. Δεν το κάνει από αδιαφορία. Το κάνει γιατί για λίγο καιρό ο κόσμος του έχει μικρύνει σε δύο ανθρώπους. Ίσως κι εσύ να έχεις κάνει το ίδιο κάποτε, σε κάποιον που περίμενε υπομονετικά να επιστρέψεις.
Οι περισσότεροι επιστρέφουν. Όταν ο πρώτος πυρετός πέσει, όταν η σχέση βρει τον ρυθμό της, ο άνθρωπος θυμάται ότι έχει και άλλη ζωή. Ότι του λείπουν οι κουβέντες που μόνο με τους φίλους του κάνει, τα αστεία που μόνο εκείνοι καταλαβαίνουν. Και τότε έχει μεγάλη σημασία αν βρει την πόρτα ανοιχτή ή αν βρει έναν φίλο θυμωμένο που μετράει τις απουσίες.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να σωπάσεις. Μια φιλία αντέχει την αλήθεια, αρκεί να ειπωθεί με τρυφερότητα. Δεν χρειάζεται κατηγορία, «με παράτησες». Αρκεί ένα «μου λείπεις, θέλω να σε δω μόνο εσένα για λίγο». Οι περισσότεροι, όταν το ακούνε έτσι, δεν αμύνονται. Το καταλαβαίνουν, γιατί κατά βάθος το ξέρουν.
Και αν ο άνθρωπος που ερωτεύτηκε είναι κάποιος που θα μείνει στη ζωή του φίλου σου, ίσως αξίζει να τον γνωρίσεις κι εσύ. Όχι από υποχρέωση, αλλά γιατί όποιος κάνει τον φίλο σου να λάμπει έτσι, μάλλον έχει κάτι καλό μέσα του. Οι φιλίες που αντέχουν στον χρόνο είναι αυτές που χωράνε και τους ανθρώπους που αγαπάμε.
Στο μεταξύ, μη μείνεις να περιμένεις. Γέμισε τις Παρασκευές σου με άλλα πράγματα, με άλλους ανθρώπους, με όσα είχες αφήσει στην άκρη. Όχι για να τον εκδικηθείς, αλλά για να μην εξαρτάται η χαρά σου από το αν θα σε θυμηθεί αυτή την εβδομάδα. Όταν επιστρέψει, θα έχετε περισσότερα να πείτε.
Ο αληθινός φίλος δεν μετράει τις απουσίες σου.
Σου κρατάει τη θέση ζεστή μέχρι να γυρίσεις.
