Ζούμε σε μια εποχή που οι φίλοι μετριούνται σε αριθμούς. Εκατοντάδες επαφές στο κινητό, χιλιάδες ακόλουθοι, ατελείωτες λίστες με ονόματα που κάποτε σήμαιναν κάτι. Κι όμως, αν σε ρωτήσει κάποιος ποιον θα έπαιρνες τηλέφωνο αν σου συνέβαινε κάτι πραγματικά δύσκολο, η απάντηση χωράει συνήθως στα δάχτυλα του ενός χεριού.
Αυτό δεν είναι θλιβερό. Είναι η φύση της φιλίας. Δεν μπορούμε να είμαστε κοντά σε όλους με τον ίδιο τρόπο, γιατί η εγγύτητα θέλει χρόνο, προσοχή και κοινές στιγμές. Θέλει κάποιον που σε έχει δει στις καλές και στις κακές σου μέρες και δεν χρειάζεται να του εξηγήσεις τα αυτονόητα.
Οι φιλίες συχνά δεν τελειώνουν με καβγά. Αραιώνουν. Μια μετακόμιση, μια καινούργια δουλειά, ένα «πρέπει να βρεθούμε» που μένει πάντα για την επόμενη εβδομάδα. Κανείς δεν φταίει ιδιαίτερα, και γι' αυτό είναι τόσο εύκολο να συμβεί. Μια μέρα συνειδητοποιείς ότι ένας άνθρωπος που ήταν κομμάτι της καθημερινότητάς σου έχει γίνει ανάμνηση.
Το καλό είναι ότι οι αληθινές φιλίες αντέχουν περισσότερο απ' όσο νομίζουμε. Ένα μήνυμα μετά από καιρό, ένα τηλεφώνημα χωρίς ιδιαίτερο λόγο, μπορεί να ανοίξει ξανά μια πόρτα που νομίζαμε κλειστή. Συχνά ο άλλος περίμενε κι εκείνος το ίδιο, απλώς κανείς δεν ήθελε να κάνει πρώτος το βήμα.
Ίσως λοιπόν το ερώτημα δεν είναι πόσους φίλους χρειαζόμαστε, αλλά πόσο φροντίζουμε αυτούς που έχουμε. Η φιλία δεν είναι κάτι που αποκτάς μία φορά και το κρατάς για πάντα. Τη φροντίζεις όπως ένα φυτό στο μπαλκόνι, ακόμα και τις μέρες που δεν έχεις όρεξη.
Λίγοι άνθρωποι, αληθινοί, που ξέρουν ποιος είσαι και σε δέχονται έτσι, είναι αρκετοί. Μάλλον είναι και ο μεγαλύτερος πλούτος που μπορεί να έχει κανείς.
Και αν σκέφτεσαι τώρα κάποιον που έχεις καιρό να του μιλήσεις, ίσως είναι η κατάλληλη στιγμή.
