Στην αρχή ξέρεις ελάχιστα. Ένα όνομα, δυο τρεις κουβέντες, ένα γέλιο που σου άρεσε, έναν τρόπο να κοιτάζει όταν σκέφτεται. Και με αυτά τα λίγα υλικά χτίζεις έναν ολόκληρο άνθρωπο. Του δίνεις υπομονή, τρυφερότητα, χιούμορ, την ίδια αγάπη με σένα για τα ταξίδια. Δεν σου τα είπε ποτέ. Τα συμπλήρωσες εσύ.
Δεν φταις. Έτσι λειτουργεί ο έρωτας στα πρώτα του βήματα. Το μυαλό δεν αντέχει τα κενά, οπότε τα γεμίζει με ό,τι θέλει να βρει. Και τι θέλει να βρει; Συνήθως όσα μας έλειψαν. Τον άνθρωπο που θα μας καταλάβει χωρίς εξηγήσεις, που θα μας κάνει να νιώσουμε επιτέλους αρκετοί.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν ο πραγματικός άνθρωπος αρχίζει να φαίνεται. Όταν κάνει κάτι που δεν ταιριάζει στην εικόνα. Αργεί να απαντήσει, δεν καταλαβαίνει ένα αστείο, έχει απόψεις που σε ξενίζουν. Και εσύ, αντί να δεις ποιος είναι, προσπαθείς να τον ξαναχωρέσεις στο καλούπι. «Κουρασμένος θα ήταν». «Δεν το εννοούσε έτσι». «Όταν με γνωρίσει καλύτερα, θα αλλάξει».
Πρόσεξε και πόσο εύκολα δικαιολογείς στην αρχή όσα δεν θα δικαιολογούσες σε κανέναν άλλον. Αν ένας φίλος σου έλεγε ότι ο άνθρωπός του χάνεται για μέρες, θα του έλεγες να το προσέξει. Όταν όμως συμβαίνει σε σένα, βρίσκεις αμέσως εξήγηση. Η εικόνα που έχεις φτιάξει είναι τόσο πολύτιμη που την προστατεύεις ακόμα και από την ίδια την πραγματικότητα.
Κάποιοι έρωτες τελειώνουν ακριβώς εκεί, στη στιγμή που η φαντασία συναντά την πραγματικότητα. Και τότε λέμε ότι ο άλλος «άλλαξε», ότι «δεν ήταν αυτός που νομίζαμε». Η αλήθεια όμως είναι ότι συνήθως ήταν ακριβώς αυτός. Απλώς δεν τον είχαμε κοιτάξει ποτέ πραγματικά.
Υπάρχει και η άλλη πλευρά, που σπάνια τη σκεφτόμαστε. Πώς είναι να σε ερωτεύονται για κάποιον που δεν είσαι; Στην αρχή είναι κολακευτικό. Μετά γίνεται βάρος. Νιώθεις ότι πρέπει συνέχεια να ανταποκρίνεσαι σε μια εικόνα που δεν διάλεξες, και κάθε φορά που φαίνεται ο πραγματικός σου εαυτός, βλέπεις μια μικρή απογοήτευση στα μάτια του άλλου. Κανείς δεν θέλει να αγαπιέται με όρους που δεν γνώριζε.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η εξιδανίκευση είναι κακό πράγμα. Χωρίς λίγη από αυτήν δεν θα ερωτευόμασταν ποτέ. Χρειάζεται όμως, κάποια στιγμή, να έχεις την περιέργεια να γνωρίσεις τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από την εικόνα. Να κάνεις ερωτήσεις και να ακούς τις απαντήσεις, ακόμα κι όταν δεν είναι αυτές που ήθελες.
Ένας τρόπος να το κάνεις είναι να παρατηρείς πράξεις και όχι μόνο λόγια. Πώς φέρεται ο άλλος όταν είναι κουρασμένος, όταν κάτι δεν του βγαίνει, όταν δεν συμφωνείτε. Πώς μιλά για τους ανθρώπους που ήταν κάποτε κοντά του. Αυτά δεν φαίνονται στο τρίτο ραντεβού, φαίνονται στον τρίτο μήνα. Και εκεί αρχίζεις να γνωρίζεις τον άνθρωπο και όχι την ιδέα του.
Γιατί ο αληθινός έρωτας δεν είναι να βρεις κάποιον που ταιριάζει στο σενάριό σου. Είναι να συναντήσεις κάποιον που έχει το δικό του σενάριο και να θέλεις, παρ' όλα αυτά, να είσαι μέσα. Με τα ελαττώματά του, με τις μέρες που δεν είναι γοητευτικός, με τα κομμάτια που δεν θα διάλεγες ποτέ αν μπορούσες να τον σχεδιάσεις από την αρχή.
Και μην ξεχνάς ότι το ίδιο ισχύει και για σένα. Κι εσύ έχεις κομμάτια που ο άλλος δεν φαντάστηκε. Η σχέση αρχίζει πραγματικά όταν πέφτουν οι εικόνες και από τις δύο πλευρές, και μένετε απέναντι ο ένας στον άλλον όπως πραγματικά είστε.
Την επόμενη φορά που θα νιώσεις ότι κάποιος είναι «ακριβώς αυτό που έψαχνες», σταμάτα για λίγο και ρώτησε τον εαυτό σου τι από όλα αυτά ξέρεις πραγματικά και τι απλώς ελπίζεις.
Ο έρωτας με μια εικόνα είναι εύκολος.
Ο έρωτας με έναν άνθρωπο είναι αυτός που αξίζει.
