Κανείς δεν σου λέει πότε ακριβώς αρχίζει. Δεν υπάρχει στιγμή που χτυπά ένα καμπανάκι. Υπάρχει μόνο ένα πρωί που ξυπνάς και η πρώτη σου σκέψη δεν είσαι εσύ, ούτε η μέρα που έρχεται, αλλά ένας άνθρωπος που μέχρι πριν από λίγο καιρό δεν ήξερες καν.
Από εκεί και πέρα το μυαλό σου αρχίζει να δουλεύει αλλιώς. Ξεχνάς πράγματα που έκανες χρόνια χωρίς να το σκέφτεσαι και θυμάσαι με ακρίβεια λεπτομέρειες που κανονικά θα σου ξέφευγαν. Τον τόνο μιας φωνής. Τον τρόπο που κάποιος γύρισε να σε κοιτάξει. Μια λέξη σε ένα μήνυμα, που τη διαβάζεις ξανά και ξανά σαν να κρύβει κάτι που δεν πρόσεξες την πρώτη φορά.
Ο έρωτας στην αρχή μοιάζει λίγο με αϋπνία και λίγο με γιορτή. Έχεις μια ενέργεια που δεν ξέρεις από πού έρχεται. Περπατάς πιο γρήγορα, γελάς πιο εύκολα, συγχωρείς πιο εύκολα. Ο κόσμος γύρω σου μοιάζει ξαφνικά πιο ευγενικός, όχι επειδή άλλαξε, αλλά επειδή εσύ τον κοιτάς με άλλα μάτια.
Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Η αγωνία της αναμονής. Το κινητό που κοιτάς χωρίς λόγο. Η σιωπή που κρατά λίγο παραπάνω απ' ό,τι περίμενες και γεμίζει αμέσως με σενάρια. Το ίδιο μυαλό που σε κάνει να πετάς μπορεί μέσα σε μια στιγμή να σε προσγειώσει απότομα. Ο έρωτας δεν σε κάνει μόνο πιο χαρούμενο, σε κάνει και πιο ευάλωτο.
Ίσως γι' αυτό τον φοβόμαστε τόσο, ακόμα κι όταν τον ευχόμαστε. Για ένα διάστημα δεν έχουμε τον έλεγχο. Οι προτεραιότητές μας αλλάζουν σειρά χωρίς να μας ρωτήσουν. Πράγματα που ήταν σημαντικά χθες μοιάζουν σήμερα μικρά, και κάτι πολύ μικρό, ένα «καληνύχτα» ή ένα χαμόγελο, μπορεί να γεμίσει ολόκληρη μέρα.
Και μετά, σιγά σιγά, η φωτιά της αρχής ησυχάζει. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο έρωτας τελειώνει. Σημαίνει ότι αλλάζει μορφή. Η αγωνία δίνει τη θέση της στην εμπιστοσύνη και η λαχτάρα στην οικειότητα. Δεν ξυπνάς πια πριν από το ξυπνητήρι, αλλά ξυπνάς ξέροντας ότι κάποιος είναι εκεί.
Τι συμβαίνει λοιπόν μέσα μας όταν ερωτευόμαστε; Ίσως το πιο απλό που μπορούμε να πούμε είναι ότι για λίγο ξεχνάμε να είμαστε λογικοί. Και ότι αυτό δεν είναι αδυναμία.
Είναι ίσως ο πιο ανθρώπινος τρόπος να νιώσουμε ζωντανοί.
