Όταν είσαι χρόνια σε μια σχέση, δεν είστε μόνο δύο. Υπάρχει η παρέα, τα κοινά τραπέζια, τα γενέθλια όπου πηγαίνατε μαζί, τα ζευγάρια με τα οποία κάνατε διακοπές. Υπάρχουν φίλοι που ήταν δικοί σου πριν, φίλοι που ήταν δικοί του, και φίλοι που δεν θυμάστε πια σε ποιον ανήκαν αρχικά, γιατί έγιναν απλώς «δικοί σας».
Και ξαφνικά, μετά τον χωρισμό, όλοι αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται σε αμήχανη θέση. Ποιον καλούν στο επόμενο τραπέζι; Αν καλέσουν τον έναν, θα στεναχωρηθεί ο άλλος; Ποιος θα πάει στον γάμο του κοινού φίλου; Κανείς δεν το λέει φωναχτά, αλλά ένα σιωπηλό μοίρασμα ξεκινά, σαν διαζύγιο χωρίς υπογραφές, αλλά με απώλειες.
Το πιο σκληρό είναι όταν νιώθεις ότι κάποιοι διάλεξαν πλευρά. Ότι σταμάτησαν να σε παίρνουν τηλέφωνο. Ότι στα stories τους βλέπεις τον πρώην σου στο τραπέζι όπου κάποτε καθόσασταν μαζί. Και ο πόνος του χωρισμού γίνεται διπλός, γιατί δεν χάνεις μόνο έναν άνθρωπο. Χάνεις και ένα κομμάτι από τον κόσμο που είχατε χτίσει.
Υπάρχουν και οι μικρές πληγές που δεν τις περιμένεις. Ο κοινός φίλος που σε ρωτάει «πώς είναι εκείνος;» σαν να το ξέρεις. Η πρόσκληση σε γενέθλια που λέει «έρχεται κι εκείνη, εντάξει;». Η ομαδική συνομιλία που ξαφνικά σωπαίνει όταν γράφεις. Κανείς δεν το κάνει για να σε πληγώσει, αλλά όλα μαζί σε κάνουν να νιώθεις ξένος σε έναν κόσμο που μέχρι χθες ήταν και δικός σου.
Αξίζει όμως να θυμάσαι ότι και οι φίλοι σας είναι σε δύσκολη θέση. Οι περισσότεροι δεν θέλουν να διαλέξουν. Θέλουν να συνεχίσουν να αγαπούν και τους δύο και δεν ξέρουν πώς να το κάνουν χωρίς να πληγώσουν κανέναν. Κάποιοι αποτραβιούνται απλώς από αμηχανία, όχι από κακία.
Αν είσαι εσύ ο κοινός φίλος, δεν χρειάζεται να γίνεις διαιτητής. Μπορείς απλώς να πεις και στους δύο ότι θα είσαι εκεί και για τους δύο, και να μην κουβαλάς λόγια από τον έναν στον άλλον. Μπορείς να τους βλέπεις χωριστά για ένα διάστημα, μέχρι να μπορούν να βρεθούν στο ίδιο τραπέζι. Και να θυμάσαι ότι δεν σου ζητούν να διαλέξεις. Σου ζητούν να μην τους ξεχάσεις.
Αυτό που μπορείς να κάνεις είναι να μην τους βάλεις σε αυτή τη θέση. Να μην τους ζητάς πληροφορίες για τον άλλον. Να μην τους κάνεις αγγελιοφόρους. Να μην περιμένεις να σε υπερασπιστούν. Και αν θέλεις κάποιον στη ζωή σου, να του το πεις ξεκάθαρα: «Θέλω να συνεχίσουμε να βλεπόμαστε, ό,τι κι αν έγινε με εμάς».
Είναι και μια καλή ευκαιρία να ξαναβρείς φίλους που είχες αφήσει λίγο στην άκρη όσο ήσουν στη σχέση. Εκείνους που έβλεπες πιο αραιά γιατί το πρόγραμμα του ζευγαριού δεν άφηνε χώρο. Συχνά σε περιμένουν χωρίς παράπονο, και η επιστροφή σε αυτούς είναι από τα πιο ζεστά κομμάτια μιας νέας αρχής.
Κάποιες φιλίες θα αντέξουν. Κάποιες θα αλλάξουν μορφή. Κάποιες, ναι, θα χαθούν, και είναι εντάξει να το πενθήσεις κι αυτό. Μέσα από αυτή τη διαδικασία όμως θα δεις ποιοι ήταν φίλοι σου ως άνθρωπος και ποιοι ήταν φίλοι σου ως μισό ενός ζευγαριού.
Οι φίλοι που μένουν μετά τον χωρισμό είναι αυτοί που σε είδαν πάντα ολόκληρο.
