Μας αρέσει να φανταζόμαστε τις νέες αρχές σαν σκηνές από ταινία. Μια απόφαση, μια πόρτα που κλείνει, ένα πρωί που όλα είναι διαφορετικά. Στην πραγματικότητα σπάνια είναι έτσι. Οι περισσότερες νέες αρχές μοιάζουν, τουλάχιστον στην αρχή, πολύ περισσότερο με τέλος.
Όταν αφήνεις πίσω σου μια σχέση χρόνων, δεν αφήνεις μόνο έναν άνθρωπο. Αφήνεις έναν τρόπο ζωής, μια καθημερινότητα, μια εικόνα του εαυτού σου που είχε χτιστεί μέσα σε αυτή τη σχέση. Γι' αυτό η ελευθερία που όλοι σου υπόσχονται δεν έρχεται αμέσως. Πρώτα έρχεται η αμηχανία, το να μην ξέρεις τι θέλεις, γιατί για πολύ καιρό οι αποφάσεις ήταν κοινές.
Η νέα αρχή χτίζεται από πράγματα που δεν μοιάζουν σημαντικά. Από τη στιγμή που διαλέγεις κάτι μόνο για σένα. Από μια συνήθεια που ξαναβρίσκεις και είχες ξεχάσει ότι σου άρεσε. Από ένα σαββατοκύριακο που περνάς όπως θέλεις εσύ, χωρίς να λογαριάσεις κανέναν. Κανένα από αυτά δεν αλλάζει τη ζωή σου. Όλα μαζί όμως αλλάζουν τον τρόπο που στέκεσαι μέσα της.
Θα υπάρξουν και μέρες που θα νιώσεις ότι γύρισες πίσω, ότι όσα κατάφερες χάθηκαν μέσα σε ένα απόγευμα. Δεν είναι έτσι. Η πορεία προς τα μπροστά δεν είναι ευθεία γραμμή. Έχει στροφές, ανηφόρες και στιγμές που κάθεσαι στην άκρη του δρόμου να πάρεις ανάσα. Αυτό δεν ακυρώνει την απόσταση που έχεις ήδη διανύσει.
Κάποια στιγμή θα πιάσεις τον εαυτό σου να γελά με την καρδιά του. Θα κάνεις σχέδια για τον επόμενο μήνα χωρίς να σε βαραίνει η σκέψη. Θα κοιτάξεις γύρω σου και θα δεις ότι ο χώρος που κάποτε σου φαινόταν ξένος έχει γεμίσει με τα δικά σου πράγματα, τις δικές σου συνήθειες, τη δική σου φωνή.
Η νέα αρχή δεν έρχεται με τυμπανοκρουσίες. Δεν έχει ημερομηνία ούτε τελετή. Έρχεται αθόρυβα, και συνήθως την καταλαβαίνεις μόνο όταν έχει ήδη έρθει.
Και τότε θυμάσαι ότι η ζωή σου δεν σταμάτησε.
Απλώς άλλαξε δρόμο.
