Υπάρχει μια κουβέντα που κάνεις ξανά και ξανά στο μυαλό σου. Ξέρεις πού θα γίνει, τι θα φοράτε, ποια θα είναι η πρώτη σου φράση. Σε αυτή την κουβέντα ο άλλος επιτέλους εξηγεί. Λέει γιατί έφυγε, γιατί άλλαξε, γιατί σταμάτησε να απαντά. Παραδέχεται ό,τι πρέπει να παραδεχτεί. Και εσύ, μετά από αυτό, μπορείς επιτέλους να ησυχάσεις.
Αυτό που ψάχνεις έχει και όνομα. Το λένε closure, κλείσιμο. Τη στιγμή που μια ιστορία τελειώνει «σωστά», με αρχή, μέση και τέλος, με τις απαντήσεις στη θέση τους και τα συναισθήματα τακτοποιημένα σε κουτιά. Και επειδή η δική σου ιστορία δεν τελείωσε έτσι, νιώθεις ότι δεν τελείωσε καθόλου.
Η δύσκολη αλήθεια είναι ότι αυτή η κουβέντα μάλλον δεν θα γίνει ποτέ. Κι αν γίνει, πιθανότατα δεν θα είναι όπως τη φαντάζεσαι. Ο άνθρωπος που δεν μπόρεσε να σου μιλήσει καθαρά όσο ήσασταν μαζί δεν θα αποκτήσει ξαφνικά αυτή την ικανότητα επειδή χωρίσατε. Αν δεν ήξερε να εξηγήσει τι ένιωθε τότε, δύσκολα θα το ξέρει τώρα. Μπορεί να μην το ξέρει ούτε ο ίδιος.
Και εδώ είναι η παγίδα. Όσο περιμένεις την εξήγηση από τον άλλον, του αφήνεις στα χέρια το κλειδί της δικής σου ησυχίας. Ελέγχεις αν είδε το story σου. Ξαναδιαβάζεις παλιά μηνύματα ψάχνοντας το σημείο που χάλασε. Βρίσκεις αφορμές για ένα «τυχαίο» μήνυμα, ελπίζοντας ότι θα ανοίξει την πόρτα. Και κάθε φορά που η πόρτα δεν ανοίγει, γυρνάς στην αρχή.
Ας δούμε όμως και την άλλη πλευρά. Πολλές φορές ο άνθρωπος που έφυγε χωρίς εξηγήσεις δεν το έκανε από αδιαφορία. Το έκανε γιατί δεν ήξερε πώς να πει κάτι που θα σε πλήγωνε, και διάλεξε τη σιωπή νομίζοντας ότι θα πονέσει λιγότερο. Ή γιατί ούτε ο ίδιος είχε καταλάβει τι ακριβώς ένιωθε. Αυτό δεν κάνει τη σιωπή του σωστή. Σε βοηθά όμως να μην τη διαβάζεις ως ετυμηγορία για την αξία σου.
Το κλείσιμο δεν είναι κάτι που σου δίνουν. Είναι κάτι που φτιάχνεις. Και δεν το φτιάχνεις με απαντήσεις, γιατί τις περισσότερες φορές οι απαντήσεις δεν θα σου έφταναν. Ακόμα κι αν άκουγες «ερωτεύτηκα κάποιον άλλον» ή «φοβήθηκα» ή «δεν σε αγαπούσα πια», θα έβρισκες άλλο ένα «γιατί» να κρεμαστείς. Το μυαλό που πονάει δεν χορταίνει από εξηγήσεις.
Υπάρχει και κάτι ακόμα. Συχνά δεν θέλουμε την εξήγηση για να καταλάβουμε. Τη θέλουμε για να έχουμε έναν λόγο ακόμα να μιλήσουμε. Μια τελευταία κουβέντα που, κατά βάθος, ελπίζουμε ότι δεν θα είναι τελευταία. Αν είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου, ίσως αναγνωρίσεις ότι η ανάγκη για κλείσιμο είναι μερικές φορές μια μεταμφιεσμένη ανάγκη να μείνει η πόρτα ανοιχτή.
Αυτό που χρειάζεσαι είναι να δεχτείς κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο σκληρό: ότι η ιστορία τελείωσε, ακόμα κι αν δεν τελείωσε όπως θα ήθελες. Ότι κάποιες φορές οι άνθρωποι φεύγουν χωρίς να το εξηγήσουν, όχι επειδή εσύ δεν άξιζες μια εξήγηση, αλλά επειδή εκείνοι δεν είχαν το κουράγιο να τη δώσουν. Και ότι αυτό λέει περισσότερα για εκείνους παρά για σένα.
Ίσως βοηθήσει να γράψεις όσα θα ήθελες να πεις, χωρίς να τα στείλεις. Ίσως να τα πεις φωναχτά σε έναν φίλο που αντέχει να τα ακούσει για πολλοστή φορά. Ίσως απλώς να αφήσεις τον χρόνο να κάνει αυτό που κάνει καλύτερα από εμάς: να ξεθωριάζει τις ερωτήσεις μέχρι να μην πονάνε πια.
Βοηθά και να γράψεις τη δική σου εκδοχή του τέλους. Όχι αυτή που θα ήθελες να ακούσεις, αλλά αυτή που ξέρεις. Τι δούλευε και τι όχι, πού άρχισε να χαλάει, τι έμαθες για το τι χρειάζεσαι. Δεν θα είναι πλήρης, γιατί της λείπει η άλλη πλευρά. Θα είναι όμως δική σου, και αυτό φτάνει για να σταθείς.
Κάποια στιγμή θα πιάσεις τον εαυτό σου να μην περιμένει πια εκείνη την κουβέντα. Δεν θα έχεις βρει όλες τις απαντήσεις. Απλώς θα έχεις σταματήσει να τις χρειάζεσαι.
Αυτό είναι το πραγματικό κλείσιμο.
Και το υπογράφεις μόνος σου.
