«Αν δεν ζήλευε, δεν θα με αγαπούσε». Το έχουμε ακούσει σε τραπέζια, σε τραγούδια, σε σειρές που βλέπαμε μικροί. Ο σύντροφος που θυμώνει όταν μιλάς με κάποιον άλλον, που θέλει να ξέρει πού είσαι, που ενοχλείται με ένα like, παρουσιάζεται σχεδόν ρομαντικά. Είναι σημάδι ότι νοιάζεται. Ότι φοβάται μη σε χάσει.
Και πράγματι φοβάται. Μόνο που ο φόβος αυτός σπάνια έχει να κάνει με σένα. Έχει να κάνει με εκείνον. Με την ανασφάλεια ότι δεν είναι αρκετός, ότι κάποιος άλλος θα είναι καλύτερος, ότι όσα έχει μπορεί να χαθούν από τη μια στιγμή στην άλλη. Η ζήλια είναι ο τρόπος του να ελέγξει κάτι που στην ουσία δεν ελέγχεται: την ελεύθερη επιλογή σου να είσαι μαζί του.
Συχνά η ζήλια έρχεται από παλιά. Από μια σχέση όπου υπήρξε προδοσία, από ένα σπίτι όπου η αγάπη ήταν αβέβαιη, από μια φορά που κάποιος έφυγε χωρίς προειδοποίηση. Ο άνθρωπος που ζηλεύει δεν απαντά πάντα σε αυτό που συμβαίνει τώρα. Απαντά σε κάτι που του συνέβη παλιότερα και φοβάται ότι θα ξανασυμβεί.
Λίγη ζήλια είναι ανθρώπινη. Όλοι έχουμε νιώσει εκείνο το τσίμπημα όταν ο άνθρωπός μας γελάει με την καρδιά του με κάποιον άλλον. Η διαφορά είναι τι κάνεις με αυτό το τσίμπημα. Αν το αναγνωρίζεις, το λες ίσως με χιούμορ και μετά το αφήνεις, τότε είναι ένα συναίσθημα σαν όλα τα άλλα. Αν όμως γίνεται ανάκριση, απαγόρευση, μούτρα για μέρες, τότε δεν μιλάμε πια για αγάπη. Μιλάμε για έλεγχο.
Το πιο ύπουλο είναι ότι η υπερβολική ζήλια σε κάνει σιγά σιγά να αλλάζεις συμπεριφορά για να την αποφύγεις. Δεν πας σε εκείνη την έξοδο. Δεν απαντάς σε εκείνο το μήνυμα. Κόβεις τον φίλο που «δεν του αρέσει». Και κάθε φορά λες στον εαυτό σου ότι δεν είναι μεγάλο θέμα, ότι το κάνεις για την ησυχία σας. Μέχρι που μια μέρα κοιτάς γύρω σου και ο κόσμος σου έχει μικρύνει τόσο πολύ που χωράει μόνο εκείνον.
Και κάποια στιγμή πιάνεις τον εαυτό σου να λογοδοτεί για πράγματα που δεν έκανε. Να εξηγεί γιατί άργησε δέκα λεπτά. Να δείχνει μηνύματα χωρίς να του τα ζητήσουν, μόνο για να προλάβει τον καβγά. Να νιώθει ενοχές για ένα χαμόγελο στον σερβιτόρο. Εκεί η σχέση έχει πάψει να είναι συντροφικότητα. Έχει γίνει επιτήρηση.
Η αγάπη που αξίζει δεν σε μικραίνει. Σε αφήνει να είσαι ολόκληρος. Ο άνθρωπος που σε αγαπάει πραγματικά θέλει να έχεις φίλους, ενδιαφέροντα, μια ζωή που σου ανήκει, γιατί ξέρει ότι αυτή η ζωή σε έκανε τον άνθρωπο που ερωτεύτηκε. Και όταν νιώθει ανασφάλεια, γιατί θα νιώσει κάποιες φορές, σου το λέει αντί να σε τιμωρεί γι' αυτό.
Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου στη θέση εκείνου που ζηλεύει, δεν είσαι κακός άνθρωπος. Είσαι άνθρωπος που φοβάται. Αξίζει όμως να ψάξεις από πού έρχεται αυτός ο φόβος, πριν πνίξει κάτι που θα μπορούσε να είναι όμορφο.
Ένα πρώτο βήμα είναι να μιλάς για το συναίσθημα και όχι για τον άλλον. Να πεις «νιώθω ανασφάλεια όταν...» αντί για «γιατί μιλούσες με αυτόν;». Η πρώτη φράση ανοίγει κουβέντα, η δεύτερη ανοίγει δίκη. Και αν το συναίσθημα είναι τόσο έντονο που δεν μπορείς να το διαχειριστείς, μια κουβέντα με έναν ειδικό δεν είναι παραδοχή αποτυχίας. Είναι ένδειξη ότι νοιάζεσαι αρκετά για τη σχέση σου ώστε να μην την αφήσεις στα χέρια του φόβου.
Η αγάπη δεν φυλάει τον άλλον.
Τον εμπιστεύεται.
