Στην αρχή ήταν όλα φλερτ. Τα μηνύματα μέσα στη μέρα, το βλέμμα πάνω από το τραπέζι, τα ρούχα που διάλεγες με προσοχή πριν τον δεις. Μετά ήρθαν τα χρόνια. Το κοινό σπίτι, οι λογαριασμοί, η λίστα του σούπερ μάρκετ, οι κουβέντες που ξεκινούν με «πήρες ψωμί;» και τελειώνουν με ένα «καληνύχτα» μπροστά σε δύο διαφορετικές οθόνες.
Δεν συνέβη κάτι κακό. Κανείς δεν πρόδωσε κανέναν, κανείς δεν σταμάτησε να αγαπά. Απλώς, σιγά σιγά και χωρίς να το καταλάβετε, γίνατε συνεργάτες. Πολύ καλοί συνεργάτες μάλιστα. Ξέρετε ποιος θα πάει το αυτοκίνητο για σέρβις και ποιος θα θυμηθεί τα γενέθλια της θείας. Το μόνο που ξεχάσατε κάπου στον δρόμο είναι ότι είστε και εραστές.
Είναι εύκολο να ρίξεις το φταίξιμο στην καθημερινότητα, και έχει το μερίδιό της. Η κούραση, οι υποχρεώσεις, τα παιδιά αν υπάρχουν, όλα τρώνε χρόνο και ενέργεια. Υπάρχει όμως και κάτι πιο ήσυχο. Η βεβαιότητα ότι ο άλλος θα είναι εκεί. Και ό,τι θεωρούμε σίγουρο, σταματάμε να το διεκδικούμε.
Υπάρχει και κάτι πιο λεπτό. Μετά από χρόνια ξέρουμε τον άλλον τόσο καλά που νομίζουμε ότι δεν έχει τίποτα καινούργιο να μας δείξει. Τελειώνουμε τις φράσεις του, ξέρουμε τι θα παραγγείλει, μαντεύουμε τι θα πει για μια ταινία. Και αυτή η γνώση, που είναι από τα πιο όμορφα πράγματα μιας μακριάς σχέσης, μπορεί σιγά σιγά να σβήσει την περιέργεια. Και χωρίς περιέργεια, η έλξη δύσκολα επιβιώνει.
Το φλερτ δεν είναι κάτι που κάνεις μόνο για να κερδίσεις κάποιον. Είναι κάτι που κάνεις για να του δείξεις ότι τον βλέπεις ακόμα. Ότι δεν είναι απλώς ο άνθρωπος με τον οποίο μοιράζεσαι το σπίτι, αλλά ο άνθρωπος που σε τραβάει. Και αυτό, μετά από χρόνια, έχει μεγαλύτερη αξία από ό,τι στην αρχή, γιατί δεν είναι πια υπόσχεση. Είναι επιλογή.
Αν είσαι εσύ αυτός που νιώθει ότι δεν τον βλέπουν πια, ξέρεις πόσο μοναχικό μπορεί να είναι. Να ντύνεσαι για μια έξοδο και ο άλλος να μην το προσέξει. Να θέλεις ένα φιλί που δεν θα είναι βιαστικό, στην πόρτα, πριν φύγετε για τη δουλειά. Και να μη λες τίποτα, γιατί φοβάσαι ότι θα ακουστεί σαν παράπονο ή, ακόμα χειρότερα, ότι ο άλλος θα σου πει πως είσαι υπερβολικός.
Δεν χρειάζονται μεγάλες χειρονομίες. Ένα μήνυμα μέσα στη μέρα που δεν αφορά πρακτικά θέματα. Ένα κομπλιμέντο που ο άλλος δεν περιμένει. Ένα βράδυ που κλείνετε τα κινητά και μιλάτε όπως μιλούσατε τότε, για όνειρα και ανοησίες, όχι για προγράμματα. Ένα άγγιγμα στο πέρασμα, χωρίς λόγο. Μικρά πράγματα που λένε «ακόμα σε θέλω».
Κάποια στιγμή αξίζει να το πείτε και ανοιχτά: «Μου λείπει να φλερτάρουμε». Δεν είναι κατηγορία, είναι πρόσκληση. Οι περισσότεροι άνθρωποι, όταν το ακούν, δεν θυμώνουν. Ανακουφίζονται, γιατί συχνά ένιωθαν κι εκείνοι το ίδιο και δεν ήξεραν πώς να το πουν.
Δοκιμάστε να βγείτε όπως τότε. Ένα ραντεβού με όλους τους κανόνες. Ο ένας περιμένει τον άλλον στο σημείο της συνάντησης, ντύνεστε σαν να θέλετε να εντυπωσιάσετε, απαγορεύεται να μιλήσετε για λογαριασμούς και υποχρεώσεις. Μπορεί να σας φανεί λίγο θεατρικό. Θα σας θυμίσει όμως ότι πριν γίνετε ομάδα, ήσασταν δύο άνθρωποι που διάλεξαν ο ένας τον άλλον.
Κι αν σου φανεί αμήχανο στην αρχή, είναι φυσικό. Έχετε ξεσυνηθίσει. Η αμηχανία όμως περνάει γρήγορα, και από κάτω βρίσκεις συχνά κάτι που νόμιζες ότι είχε χαθεί.
Ο έρωτας δεν σβήνει επειδή περνούν τα χρόνια.
Σβήνει όταν σταματάμε να τον φροντίζουμε.
