«Ας μείνουμε φίλοι». Ακούγεται ώριμο, πολιτισμένο, σχεδόν γενναιόδωρο. Δύο άνθρωποι που αγαπήθηκαν και δεν θέλουν να χαθούν εντελώς, να γίνουν άγνωστοι μετά από όσα μοιράστηκαν. Και κάποιες φορές αυτό πετυχαίνει. Υπάρχουν πρώην που γίνονται πραγματικά φίλοι, χρόνια μετά, όταν ο πόνος έχει καταλαγιάσει και η ιστορία έχει βρει τη θέση της.
Τις περισσότερες φορές όμως το «φίλοι» έρχεται πολύ νωρίς. Έρχεται όταν ο ένας ελπίζει ακόμα και ο άλλος νιώθει ενοχές. Όταν η φιλία δεν είναι φιλία, αλλά ένας διάδρομος όπου κανείς δεν μπαίνει και κανείς δεν βγαίνει. Συνεχίζετε να μιλάτε κάθε μέρα. Συνεχίζετε να ξέρετε τα πάντα ο ένας για τον άλλον. Μόνο που δεν είστε πια μαζί, και κάθε κουβέντα σάς το θυμίζει.
Τα σημάδια είναι συνήθως εκεί, αν θέλεις να τα δεις. Ελέγχεις πότε ήταν τελευταία φορά συνδεδεμένος. Περιμένεις το μήνυμά του για να ξεκινήσει η μέρα σου. Νιώθεις ζήλια όταν αναφέρει ένα όνομα που δεν ξέρεις. Και κάθε φορά που βρίσκεστε «σαν φίλοι», γυρνάς σπίτι πιο ανάστατος απ' ό,τι πριν. Αυτά δεν είναι σημάδια φιλίας. Είναι σημάδια μιας σχέσης που συνεχίζεται χωρίς να το λέτε.
Κάνε στον εαυτό σου μια απλή ερώτηση. Αν μάθαινες αύριο ότι ο άλλος γνώρισε κάποιον, πώς θα ένιωθες; Αν η απάντηση είναι ένα σφίξιμο στο στομάχι, μια κρυφή ελπίδα ότι δεν θα κρατήσει, τότε δεν είστε φίλοι. Είστε δύο άνθρωποι που δεν έχουν κλείσει ακόμα την ιστορία τους.
Η φιλία με έναν πρώην χρειάζεται απόσταση πριν γίνει δυνατή. Χρειάζεται χρόνο που δεν μιλάτε, που δεν ξέρετε τι κάνει ο άλλος, που ο καθένας ξαναβρίσκει τη ζωή του χωρίς τον άλλον μέσα. Αυτό δεν είναι σκληρότητα. Είναι ο μόνος τρόπος να γίνει η καρδιά ξανά δική σου. Και, παράδοξα, ο μόνος τρόπος να υπάρξει κάποτε μια αληθινή φιλία.
Αν είσαι εσύ αυτός που ζήτησε το «ας μείνουμε φίλοι», αξίζει να αναρωτηθείς για ποιον το ζήτησες. Πολλές φορές το προτείνει όποιος αποφάσισε τον χωρισμό, για να μη νιώθει ότι πλήγωσε τον άλλον. Είναι ένας τρόπος να μαλακώσει το τέλος, κυρίως για τον ίδιο. Αν όμως ξέρεις ότι ο άλλος ελπίζει ακόμα, η πιο τρυφερή πράξη δεν είναι να μείνεις κοντά. Είναι να του δώσεις χώρο να σε ξεπεράσει.
Είναι δύσκολο, το ξέρω. Ο πρώην είναι συχνά ο άνθρωπος που σε ξέρει καλύτερα από όλους. Αυτός που θα ήθελες να πάρεις τηλέφωνο για να πεις ότι σου συνέβη κάτι, καλό ή κακό. Αλλά αυτή η ανάγκη είναι ακριβώς ο λόγος που χρειάζεσαι απόσταση. Όσο εκείνος είναι ο πρώτος που σκέφτεσαι, δεν υπάρχει χώρος να μπει κανείς άλλος, ούτε καν εσύ.
Η απόσταση δεν χρειάζεται να είναι δραματική. Δεν χρειάζεται να μπλοκάρεις, να σβήσεις, να κάνεις δηλώσεις. Αρκεί να πείτε ήρεμα ότι για ένα διάστημα δεν θα μιλάτε, για να μπορέσει ο καθένας να σταθεί στα πόδια του. Και να το τηρήσετε, ακόμα και τα βράδια που το χέρι πηγαίνει μόνο του στο κινητό.
Αν κάποια μέρα, μετά από καιρό, βρεθείτε και δεις ότι μπορείτε να μιλήσετε χωρίς να πονάει, χωρίς να ψάχνεις στα λόγια του κάτι παραπάνω, τότε ίσως μπορείτε να γίνετε φίλοι. Αυτό όμως κερδίζεται με τον χρόνο. Δεν ανακοινώνεται τη μέρα του χωρισμού.
Μερικές φορές το πιο φιλικό που μπορείτε να κάνετε ο ένας για τον άλλον
είναι να αφήσετε χώρο.
