Υπάρχει μια στιγμή, συνήθως λίγο μετά από ένα τέλος, που θέλεις να κάνεις κάτι και δεν έχεις με ποιον. Μια ταινία που σε ενδιαφέρει, ένα εστιατόριο που ήθελες πάντα να δοκιμάσεις, μια εκδρομή για ένα σαββατοκύριακο. Παλιά θα το έκανες με τον άνθρωπό σου. Τώρα κοιτάς το κινητό, σκέφτεσαι ποιος φίλος θα ήταν διαθέσιμος, και καταλήγεις να μείνεις σπίτι.
Γιατί, ας το παραδεχτούμε, το να κάνεις πράγματα μόνος σου έχει ακόμα ένα στίγμα. Νομίζουμε ότι όλοι θα μας κοιτάζουν. Ότι στο τραπέζι για έναν θα φαινόμαστε θλιβεροί. Ότι στο σινεμά, με την άδεια θέση δίπλα μας, όλοι θα αναρωτιούνται τι μας συμβαίνει. Στην πραγματικότητα κανείς δεν κοιτάζει. Όλοι είναι απασχολημένοι με τη δική τους ζωή.
Το στίγμα αυτό το κουβαλάμε από μικροί. Το παιδί που τρώει μόνο του στο διάλειμμα, ο έφηβος που δεν έχει παρέα για την Παρασκευή, μάθαμε να τους λυπόμαστε. Και κάπου εκεί καταλήξαμε ότι το να είσαι μόνος σημαίνει ότι κανείς δεν σε θέλει. Ενώ πολύ συχνά σημαίνει απλώς ότι διάλεξες κάτι που θέλεις εσύ.
Την πρώτη φορά θα είναι αμήχανο, δεν θα σου πω ψέματα. Θα νιώσεις ότι κάτι λείπει, ότι κάτι δεν είναι στη θέση του. Θα κοιτάξεις το κινητό σου πιο πολύ από όσο χρειάζεται, απλώς για να έχεις κάτι να κάνεις με τα χέρια σου. Και μετά, κάπου στη μέση, θα ξεχαστείς. Θα απολαύσεις την ταινία, το φαγητό, τη θέα. Και θα καταλάβεις ότι ήταν ωραίο. Ότι ήταν δικό σου.
Αυτό είναι κάτι που πολλοί από εμάς δεν έχουμε ζήσει ποτέ. Περάσαμε από την οικογένεια στην παρέα και από την παρέα στη σχέση, χωρίς να μάθουμε ποτέ τι μας αρέσει όταν δεν το επηρεάζει κανείς. Τι ταινία θα διάλεγες αν δεν χρειαζόταν να συμφωνήσει κανείς άλλος; Πόση ώρα θα έμενες σε ένα μουσείο αν δεν βιαζόταν κανείς δίπλα σου;
Μπορεί να ανακαλύψεις πράγματα που σε εκπλήσσουν. Ότι σου αρέσουν ταινίες που δεν έβλεπες ποτέ γιατί ο άλλος τις έβρισκε βαρετές. Ότι προτιμάς να περπατάς αργά σε μια καινούργια πόλη, χωρίς πρόγραμμα. Ότι το φαγητό έχει άλλη γεύση όταν δεν το τρως βιαστικά. Μικρές ανακαλύψεις που, όλες μαζί, σου θυμίζουν ποιος είσαι όταν δεν προσαρμόζεσαι σε κανέναν.
Η νέα αρχή μετά από ένα τέλος δεν είναι μόνο να βρεις καινούργιους ανθρώπους. Είναι και να ξαναβρείς τον εαυτό σου ως παρέα. Να μάθεις να περνάς καλά μαζί του. Γιατί όταν περνάς καλά μόνος σου, οι άνθρωποι που θα έρθουν στη ζωή σου θα είναι επιλογή και όχι ανάγκη.
Και αν είσαι από αυτούς που δεν έχουν κάνει ποτέ τίποτα μόνοι, ίσως σε ξενίζει όταν το βλέπεις στους άλλους. Μπορεί να σκέφτεσαι «τι θλιβερό, μόνος του στο σινεμά». Την επόμενη φορά κοίτα πιο προσεκτικά. Συνήθως δεν θα δεις θλίψη. Θα δεις έναν άνθρωπο που κάθεται άνετα, που γελάει με την ταινία χωρίς να κοιτάξει αν γελάει και ο διπλανός του. Ίσως, τελικά, να τον ζηλέψεις λίγο.
Ξεκίνα από κάτι μικρό. Έναν καφέ με ένα βιβλίο σε ένα μέρος που σου αρέσει. Μια βόλτα στη θάλασσα. Μετά, ίσως, το σινεμά. Και κάποια μέρα, ποιος ξέρει, ένα ταξίδι.
Δεν είσαι μόνος επειδή κάνεις πράγματα μόνος σου.
Είσαι με τον πιο σταθερό άνθρωπο της ζωής σου.
