Δεν μαλώσατε ποτέ. Δεν υπήρξε κάποια κουβέντα που χάλασε τα πράγματα, ούτε κάποια πόρτα που έκλεισε με θόρυβο. Απλώς, κάποια στιγμή, η φιλία σας μετακόμισε ολόκληρη μέσα στο κινητό. Ένα «χρόνια πολλά» στα γενέθλια, μια καρδούλα κάτω από μια φωτογραφία, ένα αστείο βίντεο που σου θύμισε εκείνον. Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβεις, σταμάτησες να ξέρεις πώς είναι στ' αλήθεια.
Θυμάσαι πώς ήταν παλιά. Τα τηλεφωνήματα που κρατούσαν μια ώρα χωρίς λόγο. Τα απογεύματα που δεν είχατε σχέδιο και καταλήγατε να γυρνάτε στους δρόμους μέχρι αργά. Τότε δεν χρειαζόταν πρόσκληση για να βρεθείτε. Χτυπούσες το κουδούνι ή έστελνες «πού είσαι;» και σε δέκα λεπτά καθόσασταν απέναντι.
Τώρα ξέρεις τι έφαγε την Κυριακή, πού πήγε διακοπές, ποιο σκυλάκι υιοθέτησε. Ξέρεις τα πάντα και ταυτόχρονα τίποτα. Γιατί αυτά που ανεβάζει κανείς δεν είναι αυτά που τον κρατάνε ξύπνιο τη νύχτα. Δεν ξέρεις αν περνάει δύσκολα στη δουλειά, αν τσακώνεται με τον σύντροφό του, αν φοβάται για κάτι. Και εκείνος, αντίστοιχα, δεν ξέρει τίποτα από όσα κουβαλάς εσύ.
Η ευκολία είναι παγίδα. Επειδή μπορείς να του γράψεις οποιαδήποτε στιγμή, δεν το κάνεις ποτέ σοβαρά. Λες «θα τα πούμε», «να κανονίσουμε κάποια στιγμή», «μου λείπεις, ρε». Και το εννοείς. Μόνο που το «κάποια στιγμή» δεν έχει ημερομηνία, και οι μήνες περνάνε σαν να ήταν εβδομάδες.
Υπάρχει και η άλλη πλευρά. Ίσως κι εκείνος περιμένει από εσένα το πρώτο βήμα. Ίσως νομίζει ότι έχεις προχωρήσει, ότι έχεις νέους φίλους, ότι δεν θα σε ενδιέφερε πια ένα ποτό σε κάποιο μπαράκι σαν τα παλιά. Ίσως ντρέπεται που χάθηκε τόσο καιρό και δεν ξέρει πώς να το σπάσει. Οι περισσότερες φιλίες δεν τελειώνουν επειδή κάποιος έπαψε να νοιάζεται. Τελειώνουν επειδή και οι δύο περίμεναν τον άλλον.
Κάποιες φιλίες, βέβαια, έχουν όντως κάνει τον κύκλο τους. Δεν είναι κάθε άνθρωπος για όλη τη ζωή, και δεν χρειάζεται να κρατάς με το ζόρι κάτι που δεν σας χωράει πια. Αλλά υπάρχουν και εκείνες που απλώς κοιμούνται. Αυτές τις αναγνωρίζεις εύκολα. Είναι οι φίλοι που, όταν τους σκέφτεσαι, χαμογελάς. Που αν σε έπαιρναν τηλέφωνο τώρα, θα το σήκωνες αμέσως.
Κι αν σε φρενάρει η σκέψη ότι έχει περάσει πολύς καιρός, θυμήσου πώς θα ένιωθες εσύ αν σου έγραφε εκείνος πρώτος. Δεν θα μετρούσες τους μήνες. Δεν θα του κρατούσες κακία που χάθηκε. Θα χαιρόσουν, απλά και καθαρά, που σε σκέφτηκε. Αυτή τη χαρά μπορείς να του τη δώσεις εσύ. Δεν χρειάζεται μεγάλη εξήγηση, ούτε απολογία για τη σιωπή. Ένα «σε σκεφτόμουν σήμερα» φτάνει για να ανοίξει μια πόρτα που ποτέ δεν κλείδωσε στ' αλήθεια.
Για αυτούς αξίζει μια μικρή γενναιότητα. Όχι ένα ακόμα «να βρεθούμε», αλλά μια πρόταση με μέρα και ώρα. «Την Πέμπτη στις οκτώ, στο ίδιο μέρος;» Μπορεί να πει όχι. Μπορεί να είναι αμήχανα στην αρχή, σαν να συναντάς έναν γνωστό άγνωστο. Συνήθως όμως αρκούν δέκα λεπτά για να θυμηθείτε γιατί ήσασταν φίλοι. Το γέλιο έρχεται πρώτο, και μετά, σιγά σιγά, έρχονται και οι αλήθειες.
Και αν δεν μπορείτε να βρεθείτε, γιατί η ζωή σάς πήγε σε άλλες πόλεις, υπάρχει πάντα το παλιό καλό τηλεφώνημα. Με φωνή, όχι με γραπτά. Η φωνή κουβαλάει όσα δεν χωράνε σε ένα μήνυμα: την κούραση, τη χαρά, τον δισταγμό πριν από μια δύσκολη κουβέντα.
Η φιλία δεν χρειάζεται να είναι καθημερινή για να είναι αληθινή. Χρειάζεται όμως, πού και πού, να βγαίνει από την οθόνη. Να έχει πρόσωπο, βλέμμα, ένα τραπέζι ανάμεσα. Αλλιώς μένει μια ωραία ανάμνηση που την ενημερώνεις με καρδούλες.
Η φιλία δεν χάνεται με έναν καβγά.
Χάνεται με χίλια «θα τα πούμε» που δεν έγιναν ποτέ.
