Υπάρχει μια μοναξιά που κανείς δεν σου περιγράφει όταν ψάχνεις σύντροφο. Η μοναξιά που νιώθεις ξαπλωμένος δίπλα σε κάποιον. Μοιράζεστε το ίδιο σπίτι, το ίδιο κρεβάτι, το ίδιο πρόγραμμα. Τρώτε μαζί, βγαίνετε μαζί, σχεδιάζετε μαζί τις διακοπές. Κι όμως, όταν θέλεις να πεις κάτι που σε απασχολεί πραγματικά, νιώθεις ότι δεν υπάρχει κανείς να το ακούσει.
Αυτή η μοναξιά είναι πιο βαριά από τη μοναξιά του ανθρώπου που είναι μόνος. Γιατί εκείνος τουλάχιστον ξέρει τι του λείπει. Εσύ έχεις αυτό που υποτίθεται ότι γεμίζει το κενό, και το κενό παραμένει. Και από πάνω έρχεται η ενοχή. «Πώς μπορώ να νιώθω έτσι, αφού έχω κάποιον;». «Μήπως είμαι αχάριστος;». «Μήπως ζητάω πάρα πολλά;».
Συχνά δεν το λες ούτε στους φίλους σου. Τι να πεις; Ότι είσαι σε μια σχέση που απ' έξω φαίνεται μια χαρά, αλλά από μέσα νιώθεις ότι μιλάς σε έναν τοίχο; Φοβάσαι ότι θα σε πουν αχάριστο ή ότι θα αρχίσουν να κοιτάζουν τον άνθρωπό σου διαφορετικά. Και έτσι η μοναξιά διπλασιάζεται, γιατί δεν μπορείς να τη μοιραστείς ούτε μέσα ούτε έξω από τη σχέση.
Συνήθως αυτή η μοναξιά δεν έρχεται ξαφνικά. Χτίζεται με μικρές απουσίες. Μια κουβέντα που διακόπηκε από το κινητό. Ένα συναίσθημα που μοιράστηκες και δεν βρήκε ανταπόκριση. Μια φορά που είπες «είμαι στεναχωρημένος» και ο άλλος απάντησε με λύσεις αντί για αγκαλιά. Κάθε φορά μαθαίνεις να λες λίγο λιγότερα. Και μετά από καιρό δεν λες σχεδόν τίποτα.
Αξίζει να σκεφτείς και την άλλη πλευρά. Μπορεί ο άνθρωπός σου να νιώθει κι εκείνος μόνος, με τον δικό του τρόπο. Μπορεί η δική σου σιωπή να του φαίνεται απόρριψη και η δική σου κούραση αδιαφορία. Δύο άνθρωποι μπορούν να είναι μόνοι στο ίδιο σπίτι και να περιμένει ο καθένας τον άλλον να κάνει το πρώτο βήμα. Και όσο περιμένουν, η απόσταση μεγαλώνει.
Η πρώτη κίνηση είναι να το ονομάσεις. Πρώτα στον εαυτό σου και μετά στον άλλον. Όχι με κατηγορία, αλλά με αλήθεια. «Τελευταία νιώθω μακριά σου. Μου λείπει να μιλάμε». Μπορεί ο άλλος να εκπλαγεί. Μπορεί να μην το είχε καταλάβει καθόλου. Μπορεί και να νιώθει το ίδιο και να περίμενε κι εκείνος κάποιον να το πει πρώτος.
Οι σχέσεις περνούν περιόδους απόστασης, και αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι τελείωσαν. Σημαίνει ότι χρειάζονται φροντίδα. Χρόνο χωρίς οθόνες. Ερωτήσεις που πηγαίνουν πέρα από το «πώς πήγε η μέρα σου». Περιέργεια για τον άνθρωπο που νομίζεις ότι ξέρεις απ' έξω.
Δοκιμάστε κάτι απλό. Δέκα λεπτά κάθε βράδυ χωρίς κινητά, όπου ο καθένας λέει κάτι που ένιωσε μέσα στη μέρα, όχι κάτι που έκανε. Μπορεί να φανεί τεχνητό τις πρώτες φορές. Με τον καιρό όμως γίνεται το πιο πολύτιμο κομμάτι της μέρας. Και αν δεν μπορείτε να τα βρείτε μόνοι σας, η συμβουλευτική ζεύγους δεν είναι το τέλος μιας σχέσης. Πολλές φορές είναι η αρχή μιας καλύτερης.
Αν όμως έχεις προσπαθήσει και ο άλλος δεν μπορεί, ή δεν θέλει, να σε συναντήσει, τότε αξίζει να αναρωτηθείς αν αυτή η σχέση σού κρατάει συντροφιά ή απλώς σε κρατάει.
Μια σχέση δεν σε γλιτώνει από τη μοναξιά.
Η σύνδεση σε γλιτώνει.
