Κάτι παράξενο συμβαίνει τις Κυριακές το απόγευμα. Η μέρα έχει χάσει τη χαλαρότητα του πρωινού, η εβδομάδα που έρχεται δεν έχει ξεκινήσει ακόμα, και κάπου ανάμεσα ανοίγει ένα κενό. Το φως πέφτει πιο λοξά, οι δρόμοι αδειάζουν, και από τα γειτονικά μπαλκόνια ακούγονται φωνές οικογενειών που μαζεύονται για φαγητό. Κι εσύ, ακόμα κι αν πέρασες καλά το σαββατοκύριακο, νιώθεις ξαφνικά πιο μόνος από ποτέ.
Δεν είσαι ο μόνος. Η Κυριακή το απόγευμα είναι για πολύ κόσμο από τις πιο μοναχικές ώρες της εβδομάδας. Ίσως γιατί είναι η ώρα που σταματά ο θόρυβος. Τις καθημερινές η δουλειά γεμίζει τον χρόνο, το Σάββατο έχει σχέδια. Η Κυριακή όμως είναι η ώρα που μένεις με τον εαυτό σου, χωρίς υποχρεώσεις να σε αποσπούν. Και τότε ακούγεται ό,τι αποφεύγαμε να ακούσουμε όλη την εβδομάδα.
Για όσους έχουν χωρίσει πρόσφατα, η Κυριακή είναι ακόμα πιο βαριά. Ήταν η μέρα του ζευγαριού. Το αργό πρωινό, η βόλτα, η ταινία στον καναπέ. Τώρα αυτές οι ώρες είναι άδειες, με το σχήμα του ανθρώπου που λείπει. Το ίδιο ισχύει για όσους ζουν μακριά από την οικογένειά τους. Η Κυριακή τούς θυμίζει το τραπέζι όπου δεν είναι πια εκεί για να καθίσουν.
Είναι και η ώρα των συγκρίσεων. Ανοίγεις τα social και βλέπεις τραπέζια γεμάτα, ζευγάρια σε εκδρομές, φίλους που γελάνε. Ξεχνάς ότι αυτά είναι στιγμιότυπα, όχι ολόκληρες ζωές. Ότι πίσω από πολλές από αυτές τις φωτογραφίες υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν ακριβώς όπως εσύ, απλώς δεν το ανέβασαν.
Και να σκεφτείς ότι κάποιοι από αυτούς που ζηλεύεις για τις Κυριακές τους μπορεί να ζηλεύουν τη δική σου. Ο άνθρωπος στο γεμάτο τραπέζι που θα ήθελε μία ώρα ησυχία. Ο γονιός που θα έδινε τα πάντα για ένα απόγευμα με ένα βιβλίο. Η μοναξιά και η υπερβολική συντροφιά είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, και σχεδόν κανείς δεν έχει βρει την τέλεια ισορροπία.
Δεν χρειάζεται να πολεμήσεις αυτό το συναίσθημα. Μπορείς όμως να του φτιάξεις ένα καλύτερο περιβάλλον. Να κάνεις την Κυριακή το απόγευμα μια ώρα που σου ανήκει. Μια συγκεκριμένη βόλτα. Ένα βιβλίο που φυλάς για τότε. Ένα τηλεφώνημα σε κάποιον που αγαπάς, κάθε Κυριακή, σαν ραντεβού. Ένα φαγητό που μαγειρεύεις αργά, χωρίς βιασύνη. Μικρές συνήθειες που γεμίζουν το κενό χωρίς να το κρύβουν.
Μπορείς ακόμα να κάνεις την Κυριακή αφορμή να συναντήσεις ανθρώπους που ίσως νιώθουν όπως εσύ. Μια ομάδα περπατήματος, ένα μάθημα, μια εθελοντική δράση, ένα κυριακάτικο τραπέζι με φίλους που επίσης ζουν μόνοι. Δεν χρειάζεται να γίνεται κάθε εβδομάδα. Αρκεί να ξέρεις ότι υπάρχει κάτι να περιμένεις.
Κι αν κάποιες Κυριακές το κενό είναι μεγαλύτερο από τις συνήθειες, άφησέ το να είναι. Δεν σημαίνει ότι κάτι πάει στραβά με τη ζωή σου. Σημαίνει ότι είσαι άνθρωπος, και οι άνθρωποι χρειάζονται άλλους ανθρώπους. Αυτή η ανάγκη δεν είναι αδυναμία. Είναι η πυξίδα που σου δείχνει τι να φροντίσεις την επόμενη εβδομάδα.
Γιατί η Κυριακή το απόγευμα περνάει πάντα. Έρχεται το βράδυ, έρχεται η Δευτέρα, και ο κόσμος ξαναγεμίζει θόρυβο. Το ζητούμενο δεν είναι να μη νιώθεις ποτέ μόνος. Είναι να μην αφήνεις αυτή τη μοναξιά να σου λέει ψέματα για το ποιος είσαι.
Η μοναξιά της Κυριακής δεν είναι η αλήθεια της ζωής σου.
Είναι απλώς μια ώρα πιο ήσυχη από τις άλλες.
